Als ik na school thuiskwam, was de stapel brieven nog hoger geworden. Ik verdween naar mijn kamer om huiswerk te maken. Toen ik later die avond beneden kwam om wat te eten te halen, was mijn moeder net thuisgekomen met de twee jongsten. Mijn broertje Jayden en zusje Samira waren een tweeling en gingen naar de basisschool in de wijk naast die van ons en daarna naar de kinderopvang. Ze waren al een paar keer van kinderopvang geswitcht. Waarom wist ik niet. Terwijl mijn moeder kookte, kwam ik bij haar aan de keukentafel zitten. De warme geur vulde de ruimte en ik voelde iets van opluchting. Het was lang geleden dat zij had gekookt, want de laatste tijd had ik het steeds vaker overgenomen. Juist daarom voelde het vertrouwd om haar weer achter het fornuis te zien staan. In mijn ooghoek zag ik dat mijn moeder één van de vele enveloppen had geopend. Waarschijnlijk voordat ze naar haar werk ging. De papieren lagen verspreid over de tafel en ik zag een paar getallen en woorden, die ik niet go

Het boek Kind van een Gedupeerde gaat niet over systemen, maar over mensen. Over de belevingswereld van kinderen die opgroeiden in de schaduw van beleid dat hen niet beschermde. Niet om te beschuldigen. Maar om te begrijpen. Niet om te polariseren. Maar om recht te doen aan ongehoorde stemmen. Zolang we blijven spreken over dossiers zonder de kinderen te noemen (terwijl het om kinderopvangtoeslag ging), missen we waar het echt om gaat. Niet de dossiers. De kinderen. Kind van een Gedupeerde - Overleven in de schaduw van het toeslagenschandaal

Beleid wordt vastgelegd in documenten. In regels, systemen en besluiten. Maar een kind leeft niet in een dossier. Een kind leeft in een huis, een buurt, een school. Wanneer een systeem faalt, voelt een kind dat niet in cijfers maar in het dagelijks leven. In een lege koelkast. In een verhuizing. In het verlies van structuur. In ouders die onder druk staan. We kunnen niet spreken over rechtvaardigheid zonder te kijken naar de omstandigheden waarin kinderen zijn opgegroeid. De gevolgen van het toeslagenschandaal zijn niet abstract. Ze zijn tastbaar en langdurig. Wie de kinderen van gedupeerden buiten beschouwing laat, mist de werkelijkheid.

Nederland ziet zichzelf graag als een veilig land voor kinderen. Met goede zorg, onderwijs en bescherming. Maar veiligheid is niet alleen de afwezigheid van geweld. Veiligheid is ook stabiliteit, voorspelbaarheid en vertrouwen. Voor meer dan 100.000 kinderen was die veiligheid er niet. Hun thuis werd onzeker. Hun toekomst wankelde. Hun vertrouwen in systemen raakte beschadigd. De vraag is niet of Nederland in theorie veilig is. De vraag is: voor wie was het dat in de praktijk niet? Die vraag vraagt om eerlijkheid.

Veel gedupeerde kinderen zijn inmiddels volwassen. Maar de gevolgen van de toeslagenaffaire zijn niet verdwenen. Studies liepen vertraging op. Schulden werden opgebouwd, soms via DUO. Psychische klachten bleven. Het gevoel altijd achter te beginnen is geen gevoel, maar een realiteit. Herstel dat zich alleen richt op het verleden, mist het heden. En herstel dat geen rekening houdt met deze generatie volwassenen, blijft onvolledig. Wat kinderen meemaken, dragen ze mee. Ook als ze volwassen worden.

Hoeveel kinderen exact op straat stonden in deze 15 jarige periode dat het toeslagenschandaal de boventoon voerde is niet bekend. Van de emotionele pijn, onzekerheid en uitsluiting die kinderen en tieners hebben ervaren is helaas nog minder bekend... Het is alsof er totaal geen aandacht voor is dat een jeugd nooit meer terugkomt. Maar vooral dat je jeugd de basis is voor je gehele leven. Vergeet niet, tijdens dat het toeslagenschandaal gaande was, de ouders niet waarom de schulden torenhoog en onoverkoombaar waren. Wij weten nu pas 3 jaar, dat we voor niets in armoede leefden. Week van Kind van een Gedupeerde: 22 t/m 28 februari 2026 Meer context: https://kindvaneengedupeerde.nl/