Erkenning van gedupeerde kinderen is geen beschuldiging. Het is geen aanval op individuen of instellingen. Het is een noodzakelijke stap in volwassen beleid.
Erkennen betekent zien. Benoemen. Begrijpen. En verantwoordelijkheid nemen voor de volledige impact van besluiten.
Zonder erkenning blijven kinderen onzichtbaar.
Zonder erkenning kan herstel nooit volledig zijn.
Dit vraagt geen defensiviteit, maar moed.
